Αγνή Πανταζή

Στη φωτογραφία
πετάς χαρταετό με τον αδερφό σου
Άφησσος   Καθαρή Δευτέρα
Δε φανταζόμουνα τότε….

Ανέμελα  παρακολουθώ
μέσα απ’ το σκόπευτρο της κάμερας
πότε εσάς,  πότε τον χαρταετό,  πότε τη θάλασσα
πότε τη ζωή μας

Τα παπούτσια γεμάτα άμμο υγρή
τα παιδιά μου κι εγώ
καμαρώνω  Όμως,
το τέρας  βουβό  παραμονεύει …

Λέω   σώπασε,
τώρα   το κορίτσι μου είναι ο χαρταετός μου
τη κρατώ με αόρατο νήμα λατρείας
ε ξ α ρ τ η μ έ ν η

με ταξιδεύει στους αιθέρες
ελευθερώνω τη ψυχή μου

πετάμε παρέα
εγώ κι εσύ παρέα
έχω     είμαι
μαζί σου

                                     η μαμά

Pablo Picasso 1939

Όμορφη περνάς μπροστά μου
περασμένο το κασκώλ στο λαιμό σου
με ζηλευτή χάρη
δυό μεγάλα μάτια
κι ένα χαμόγελο
- Αγνούλα μου πρόσεχε
μη σε κλέψουνε,
μη σε πάρουν από μένα -
………………………………………
3 χρόνια σε ψάχνει
η Ιντερπόλ των ονείρων μου,
στους εφιάλτες μου
σ’ αναζητά ματαίως
κι εγώωωωωω
με πλάτη καμπουριαστή
και πόδι κουτσό

Stathis 1998

στο τοίχο ακουμπώ
περιμένοντας νέα σου,
όρθια νύχτα-μέρα
ψηφοθετώντας τις μορφές σου

σ’ όλες τις ηλικίες της ζωής σου
ψηφίδες μάτια, χειλάκια,
ψηφίδες μυτούλα, μαγουλάκια,
ψηφίδες όλα τα δαχτυλάκια χωριστά
σε ψηφίδες η ζωή μου, εσύ
σε καλλιτεχνώ με επιμέλεια
και σ’ επιθυμώ πίσω
λαχταρώ να σε ξανάβρω
σαν κλεμμένο πίνακα
απ’ τη Πινακοθήκη της ζωής μου

                                                     η μαμά

                                               η μαμά

   η ηηηηηηηηη                                                  η μαμά

      Φορώ βατραχοπέδιλα,

      μάσκα με αναπνευστήρα και

      ρίχνομαι σε ελεύθερη πτώση

      στων λυγμών σου τη θάλασσα

      -με κίνδυνο να γκρεμιστώ

      στα βράχια της οδύνης-

      σε κολυμπώ, σ’ αναζητώ,

      σε δροσίζομαι

      πάλι Ένα

      όπως στην Αρχή,

      Ελένη και Αγνή